De Kift. Dagdieven

Blog van Ferry Heyne vanaf Oerol, in zijn rol als Korovjev in het stuk Master en Margarita van Tryater

Beste mensen,

Hier even wat berichten vanaf een zonnig edoch winderig Terschelling.  Ik zou hier willen zitten met en fris gemoed en jullie willen laten delen in een verhaal van voorspoed en succes ware het niet dat we gisteren bijna zijn verpletterd door de maan. Als gevolg van de voortdurende voornoemde wind is er gisteren aan het eind van de voorstelling in de constructie een pijp afgebroken waarna de maan nog slechts, om met Pontius Pilatus te spreken, “oan in siden triedsje hong” (lees: veiligheidskabel). Nee, nee, dat zijn geen grappen meer.Dus!

Duivel
Zou het dan toch zo zijn dat de duivel met ons speelt? Tenslotte is er in de voorbereiding van dit geheel ook al een vrachtwagen inclusief licht en decorstukken in de hens gevlogen. Ook al geen grap. Maar goed, afgezien van deze niet-grappen vermaken we ons opperbest. We zitten met zijn allen in een groot pension in Hoorn. Vanaf 5 juni, dus dat is al bijna twee weken. Voordat Oerol begon hebben we hier de voorstelling gemonteerd. Dat hield in dat we elke middag stipt om 13.00u repeteerden, om 17.30u het avondeten geserveerd kregen in het Heartbreak Hotel (geschikte strandtent op Terschelling Oost), om 19.30u klaarstonden voor het verkleden, zenderen (van die wangzenders, net als Madonna) en soundchecken. Waarna het om 22.00u tijd was om met het hele gezelschap (spelers, muzikanten, techniek en produktie, bij elkaar zo’n dertig mensen) de ‘doorloop’ te doen. Dit komt neer op het spelen van de voorstelling. Vanzelfsprekend gaat er dan van alles fout met de bedoeling dat alles dan bij de première van een leien dakje gaat. Welnu, dit traject heeft heel goed gewerkt. De laatste doorloop vóór de première was niet best. De première wel!

Op het moment van schrijven hebben we zes voorstellingen achter de rug en ik moet zeggen dat ik iedere voorstelling nog steeds andere dingen ontdek. De eerste dagen waren we nog erg bezig met het reageren op de juiste cue’s zoals daar zijn:

‘godverdomme, godverdomme’ (Eelco),

‘vergif’ en ‘vrouwen’ (Han),

‘Help!’ (Pim)

‘Auw!’ (Ferry)

‘Aaah!’ (Wim)

Fries
De laatste paar voorstellingen spelen we niet meer van cue tot cue maar bewegen we ons als het ware als ‘één kompleet skepsel’ van begin tot eind door de voorstelling. Dat gaat rimpelloos behalve wanneer iemand in zijn enthousiasme auw, aah of godverdomme roept op plekken waar de regisseur dat niet bedoeld heeft. Voorts vind ik het heel leuk om te merken dat ik ondertussen het Fries ben gaan verstaan. Ik vind het echt een mooie taal! Ook neem ik mijn petje af voor Han die zijn rol als Friestalige Pontius Pilatus met verve speelt. Aan de andere kant begint het Fries ook al invloeden van het Zaans te ondervinden. Zo wil Arnold overal z’n ‘waintje d’r bai’ en roept hij van ’s ochtends vroeg tot ’s nachts dat-ie vrij is: ‘Vrai, ik ben vrai’.  Ja, ja mensen, zo gaat dat. Mooi hè!

Nu we toch zo talig bezig zijn; gedurende dit hele proces hebben we met heel wat nieuwe woorden en gebruiken uit theaterland kennisgemaakt. Zo ben ik er net nog bij het verzamelen van de verschillende cue’s achtergekomen dat Klaas, de technicus die verantwoordelijk is voor de hydrauliek op het podium helemaal geen cue’s heeft. Bij hem heten het ‘voorwachters’: eigenlijk een soort van ‘hé, nu moet ik op gaan letten-cue’s’.

Reiskapje
Ook hebben we kennisgenomen van het zogenaamde ‘reiskapje’. In mijn naïviteit dacht ik eerst nog dat het een hoofddekseltje voor onderweg was, een soort van slaapmuts, maar nee, het is een hoogst illegaal fenomeen dat opgeld doet in malafide theaterkringen. Het behelst onderlinge afspraken tussen spelers om bepaald scènes in te korten teneinde thuis eerder in het lekker warme bedje te geraken.

Voor alle duidelijkheid: iedereen van Tryater en De Kift vindt het reiskapje hoogst verfoeilijk. Het kwam slechts ter sprake toen ondergetekende een heel tekstfragment vergat en we met z’n allen al voor donkers thuis waren.  Maar goed, zoiets schijnt in de beste kringen voor te komen. Als je daarentegen wel je tekst weet maar het net even te lang duurt voor je hem oplepelt waardoor al je medespelers inclusief de 700 mensen die elke voorstelling op de tribune zitten op je moeten wachten dan ‘laat je een witje vallen’. Angstwekkend, moet je niet te vaak doen.

Pushkin

Tenslotte nog het vermoorden van je lievelingen ofwel het ‘kill your darlings’: soms moeten omwille van het verkrijgen van de perfecte spanningsboog in de voorstelling bepaalde scènes ingekort worden. Hierbij sneuvelen soms dierbare momenten: goede grappen, prachtige beelden of zelfs hele personages. In onze voorstelling was het onze

lieveling Pushkin. Legendarisch gespeeld door Mathijs. ‘Assez, mes gars, assez! (witje) Oui, moi, je suis un génie, mais vous – non! Hélas.’  En inderdaad, helaas, een briljante carrière in de knop gebroken. Maar serieus, Mathijs was er erg mee aan en wij hadden allemaal erg met hem te doen.

Daarom heeft Hans die nacht een script geschreven van een toneelstuk gebaseerd op het muziektheaterstuk ‘Master en Margarita’ van Tryater/De Kift met in de hoofdrol Pushkin gespeeld door Mathijs Houwink. De volgende dag hebben we het na een korte voorbespreking met gastspelers André Manuel (‘je moet het ook weer niet stuk repeteren’) en Kyteman gespeeld op het podium van Kytopia. En, het moet gezegd, Mathijs speelde al z’n onvrede van zich af in een onnavolgbare vertolking van onze ‘true black Russian’ Alexander Pushkin. Hulde. Premièrebuiging. Zwaaien. Andere hand. Op naar de laatste Oerolweekend!

Laatste nieuws: de maan hangt niet meer in het firmament maar er mag weer gevlogen worden!

Groeten,

Korovjev